Tüm Serseri ve Kopuklar Dışarıdayken Siz Neredesiniz?

İkincikat

Son olarak Sebest Bölge isimli topluluktan “Yok Oğlum, Biz Evdeyiz” isimli oyunu izledim. Oyunu yazan ve yöneten Görkem Şarkan. Oyunculardan biri de yine Görkem Şarkan. Belli ki, yeni nesilin tiyatro adamlarından biri.

Kahin olmasam da Şarkan’ın geleceğinin parlak olduğunu söylemek pek ala mümkün. Oyuna gitmeden önce kimi eleştiriler geldi kulağıma. Bir oyunun eleştirisi daha oyuna gitmemişken geliyorsa, olumlu ya da olumsuz, o oyun “tutmuş” demektir.

Peki Neydi Bu eleştiriler?

“Kadına yanlızca cinsel bir obje gibi davranılmış!” diyen eleştirmenleri duydum. “Çok fazla küfür var oyunda” diyen seyircilere kulak kabarttım. “Sadece “eğlencelik” bir oyun!” diyen entellektüel dostların ne derece haklı olabileceğini düşündüm. Bütün bunlara bir yorum yapabilmek için de bir bilet alıp oyuna gittim.

Haklılar mıydı?

Oyun, kadına sadece cinsel obje gözüyle bakan bir çoğunluğun gözünden bakıyor. Gerçek, yaşayan insanlar. Hem doğal, hem doğru. Üstelik bu eleştiriyi yapanları bilmem ama ben bu oyundaki karakterlere tıpatıp benzeyen insanların ortamlarında çok bulundum. Ben onları eleştirdim, onlar da beni. Ve evet bu insalar çok fazla küfür ediyorlardı. Bu küfürlerin de çoğu kadınlara yönelikti ve yanlıştı. Ama oyun zaten bu insanlar “doğru insanlar” diyen bir bakış açısı ile bakmıyor ki. Doğru, bu insanlar çok eğlenceli duyulabiliyor.

Onlarla daha önce tanışmamış olan “diğerleri” için de pek bir “kaba” gözükebiliyorlar. Ama yine de oyun “ismiyle müsemma” tavrını öyle bir ortaya koymuş ki, bu oyuna gidipte “özendiriyor” veya “kadını hiçe sayıyor” diyenler, eminim ön yargısını bir kenara koyup “yahu bu oyun bize ne demek istiyor?” demekten pek bir acizler!

Öyle ya eğer biz “toplum mühendisliği” yapmaya kalkacaksak , örneğin tüm zamanların en iyi filmleri kategorisine giren Mario Puzza’nun “Baba”sını veya Brain De Palma’nın “Scarface”ini ne yapacağız? “Özendiriyor” diye yasaklayacak mıyız? Ayıplayacak mıyız, sorgulamadan? O zaman “sansürlerini” eleştirdiğimiz o “muhafazakar” kesimden ne farkımız kalır?

http://haber24res.cubecdn.net/resimler/haber_resim/2012-01/19/216535/cvdt3_haber24_o.jpg

Ya Oyunculuklar?

Oyunculuklar o kadar güzeldi ki kendi kendime “bu adamlar herhalde oynamıyorlar, normal hayatlarında da bu kadar magandalar!” dedirtti bana. Elbette öyle değillermiş. Bu; onların başarısı. Hepsi ayrı ayrı gayet başarılı ve çok iyiler.

Deniz Celiloğlu’nu Mehmet Ergen’in yönettiği “Şeylerin Şekli” oyunundan bu yana takip etmekte ve büyük beğeniyle izlemekteyim. Bu oyuna da ayrı bir renk kattığını söylemeden edemeyeceğim.

Görülüyor ki, Görkem Şarkan iyi bir gözlemci olduğu kadar iyi bir de oyuncu. Yönetmenliği konusunda ise bir şey söyleyebileceğim bir oyun değildi “Yok Oğlum Biz Evdeyiz”. Rejisi düz, oyunculukların ve “anlatılanların” ön planda olduğu bir oyundu.

Bunun yanında “yancı”yı oynayan Ersin Olgaç apayrı bir renkti ki, kendisine çok fazla güldük. Ayrıca Şarkan kıssadan hissesini ustaca Olgaç’ın oynadığı karaktere söyletmesi çok yerinde bir hareket olmuş.

Alkış ve Ön yargı

“Yapıcı eleştiri” deriz ya biz, işte bunu gerçekleştirebilmek pek bir zordur. Sahip olduğumuz bilgiler sonucunda edinilen fikirler, o kadar “muzur” bir şekilde hareket eder ki kafamızın içinde, doğru yönden bakabilmek için eleştirmeden önce oturup gördüklerimizi hazmetmemiz gerekir.

Bu da yanlızca önyargılarını kontrol etmeyi bilen kişiler için mümkündür. Bu kişiler ki; alkış seslerini duyup, bir şeyin protesto edildiğini sanabilecek kadar tehlikleri olabilirler. Bu yüzden dikkatle alkışlayalım, protesto sanılmasın: Sebest Bölge’ye, Deniz Celiloğlu’na, Mustafa Barış Koçkar’a, Esme Madra’ya, Ersin Olgaç’a ve Görkem Şarkan’a kuvettli bir alkış sunalım ki, yapacaklarından vaz geçmesinler....

Kaynak: haber24

ETİKETLER : Tum Serseri ve Kopuklar Disaridayken Siz Neredesiniz?